วันรุ่งขึ้นหลังงานแต่งของฉัน
พ่อเรียกแม่ พี่ชาย และฉันมานั่งพร้อมหน้า
แล้วพูดเบาๆ ว่า
"พ่ออยากหย่า"
คำเดียว... บ้านทั้งบ้านก็เงียบกริบ
แม่โกรธจนตัวสั่น ทั้งเสียใจ ทั้งน้อยใจ
พ่อแค่มองหน้าเราทุกคนแล้วบอกว่า
"พ่อเหนื่อยแล้ว... ตอนนี้ลูกๆ ก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว เวลาที่เหลือ ขอให้พ่อได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเองบ้างเถอะ"
แม่เป็นคนถือศักดิ์ศรี ตะโกนสวนทันที
"หย่าก็หย่า! สมบัติทุกบาทฉันหาเอง คุณอย่าหวังจะได้ไป!"
พ่อก้มหน้า ไม่เถียงสักคำ
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา... พ่อเซ็นใบหย่า แล้วกลับบ้านเกิดไปตัวเปล่า
เอาติดไปอย่างเดียวคือ อิสรภาพ
ตอนจีบกัน แม่เป็นฝ่ายจีบพ่อก่อน
พ่อเป็นหนุ่มมหาลัย หล่อ เก่ง แต่จน
ส่วนแม่เป็นลูกสาวบ้านรวย เหมือนแสงแดดที่วิ่งเข้ามาหาพ่อ
พอเรียนจบ ตายายไม่ยอมให้แม่แต่งไกล
ทั้งคู่ต้องเลิกกัน พ่อนั่งรถไฟออกไปแล้ว
แม่วิ่งตามรถไฟไปทั้งน้ำตา
พ่อเห็น... ก็ลงสถานีหน้า แล้ววิ่งกลับมากอดเธอ
จากวันนั้น ก็อยู่ด้วยกันมาครึ่งชีวิต
ตาซื้อบ้าน ซื้อรถให้แม่ พ่อได้งานในสถาบันออกแบบ
แต่พอพี่ชายเกิดมา เราไม่มีพี่เลี้ยงที่ดี วันหนึ่งพ่อเห็นลูกนั่งร้องไห้ พี่เลี้ยงไม่สนใจ
พ่อเลยตัดสินใจ... ลาออก
มาเป็นพ่อบ้านเต็มตัว
พอฉันเกิด งานพ่อก็ยิ่งเยอะขึ้น
เปลี่ยนผ้าอ้อม สอนการบ้าน ไปประชุมผู้ปกครอง
ส่วนแม่ มีแต่งาน งาน และงาน
สิ่งที่เราได้จากแม่ มีแค่ "เงิน"
ตอนตาป่วยหนัก แม่ต้องรับช่วงกิจการ
คนดูแลตากลายเป็นพ่อ ตายายยังพูดเลยว่า
"ก็เขาเป็นคนว่างงานนี่"
สองปีสุดท้ายที่ตาติดเตียง
พ่อป้อนข้าว เช็ดตัว ทำทุกอย่าง จนมืออักเสบ สั่นไปหมด
แต่ทุกคนกลับคิดว่า... มันเป็นเรื่องปกติที่พ่อต้องทำ
พ่อดูแลแม่ดีมากเหมือนกัน
แม่กลับดึก พ่อต้มข้าวต้มร้อนๆ รอ
แม่อาบน้ำ พ่อหยิบผ้าเช็ดตัวให้
แม่ป่วย พ่อนั่งเฝ้าทั้งคืน
จนทุกคนคิดว่า พ่อมีความสุขดี
พอวันที่พ่อขอหย่า... ไม่มีใครรับได้เลย
หลังพ่อไป ชีวิตแม่ก็พัง
ต้องมาดูแลยายคนเดียว เหนื่อยแทบขาดใจ
ญาติไม่มีใครช่วย ยายยังบ่นว่า
"ตอนลูกเขยอยู่ ดูแลเก่งที่สุดเลยนะ"
พอยายเสีย แม่ทรุด ลาออกจากงาน
หมอบอกเป็นโรคซึมเศร้า
พี่ชายกับฉันก็มีครอบครัวของตัวเอง ดูแลแม่ได้ไม่เต็มที่
แม่กลายเป็นคนเดียวดาย
คืนหนึ่ง ฉันได้ยินเสียงแม่ร้องไห้เบาๆ ในห้องน้ำ หน้ารูปถ่ายเก่าๆ
เธอเพิ่งเข้าใจ...
พวกเราทุกคน รับการเสียสละจากพ่อมาตลอดชีวิต แต่ไม่เคยเห็นค่าพ่อเลยสักครั้ง
จนวันหนึ่ง แม่เหม่อลอยเดินข้ามถนน เกือบถูกรถชน
เพื่อนบ้านบอกว่าแม่ไม่ออกจากบ้านมาหลายวันแล้ว
ฉันกับพี่ชายเลยตัดสินใจ... ไปตามพ่อกลับมา
พอพ่อรู้ข่าว พ่อทิ้งทุกอย่างรีบกลับมาทันที
แม่เห็นพ่อ ก็กอดแขนแน่น ร้องไห้โฮเหมือนเด็ก
พ่อกอดตอบแล้วกระซิบว่า
"ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่นี่แล้ว"
ตอนนี้พ่อพาแม่ไปอยู่หมู่บ้านประมงเล็กๆ
ฤดูร้อนฉันไปเยี่ยม
แม่ผิวคล้ำขึ้น แต่แววตาสดใสกว่าเดิมมาก
เธอทำอาหารทะเลคล่องแคล่ว ทั้งที่ไม่เคยเข้าครัวเลย
พ่อบอกว่า "ที่ผ่านมาพ่อปกป้องแม่มากไป ตอนนี้อยากให้เราได้ดูแลกันและกันจริงๆ"
เย็นวันนั้น แม่ยกแก้วขึ้น น้ำตาคลอ
"ขอบคุณนะ ที่อดทนกับฉันมาตลอดชีวิต ชาติหน้า ขอให้ฉันได้เป็นฝ่ายดูแลคุณบ้างนะ"
พ่อไม่พูดอะไร น้ำตาเอ่อ แล้วดื่มจนหมดแก้ว
การให้... ไม่เคยทำให้ใครเหนื่อย
แต่การให้แล้วไม่มีใครมองเห็นต่างหาก... ที่ทำให้หมดแรง
พ่อไม่ได้หนีไปเพราะไม่รัก
แต่หนีไปเพราะหัวใจมันเหนื่อยเกินไปแล้ว
โชคดี... ที่สุดท้ายแม่ก็มองเห็น
และโชคดี... ที่พ่อยังยอมกลับมา ให้โอกาสได้รักกันใหม่ แบบที่เห็นค่าของกันและกันจริงๆ สักครั้ง
