กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ในวันที่พระเจ้าสร้างโลก
วันที่ 1 พระเจ้าสร้าง “วัว”
พระเจ้าบอกวัวว่า:
“เจ้าคือวัว มีหน้าที่ไถนากลางแดดเปรี้ยงทั้งวัน เราจะให้อายุ 50 ปี”
วัวส่ายหัวดิกๆ
“โอ้โห! งานหนักขนาดนี้ จะให้ทน 50 ปีเลยเหรอ? ไม่ไหวมั้ง ขอ 20 ปีพอ ที่เหลือ 30 ปี เอาคืนไปเลย!”
พระเจ้า : “โอเค ตามนั้น”
วันที่ 2 พระเจ้าสร้าง “หมา”
“เจ้าเป็นหมา นั่งเฝ้าหน้าบ้าน เห่าโฮ่งๆ เมื่อมีคนมา เราให้ 20 ปี”
หมาทำหน้าเบื่อ
“ต้องนั่งเฝ้าบ้าน 20 ปีเนี่ยนะ? เบื่อตายเลย ขอคืน 10 ปี เหลือ 10 ปีพอ”
พระเจ้า : “ได้!”
วันที่ 3 พระเจ้าสร้าง “ลิง”
“เจ้าเป็นลิง ทำตลก ทำหน้าลิงหลอกคนให้หัวเราะ เราให้ 20 ปี”
ลิงร้องลั่น
“ให้เล่นตลก 20 ปีเลยเหรอ? เหนื่อยนะ ขอคืน 10 ปี เหลือ 10 ปีก็พอ!”
พระเจ้า : “จัดไป”
วันที่ 4 พระเจ้าสร้าง “มนุษย์”
“เจ้ามนุษย์ หน้าที่ของเจ้าคือ กิน นอน เที่ยว เล่น สบายๆ ไม่ต้องทำงาน เราให้ 20 ปี”
มนุษย์ตาโตทันที
“หา! ชีวิตดีขนาดนี้ให้แค่ 20 ปีเองเหรอ? ไม่คุ้มเลย! เอางี้... ขออายุที่วัวคืนไป 30 ปี + ของหมา 10 ปี + ของลิง 10 ปี มารวมกับของผม รวมเป็น 70 ปีได้มั้ยครับท่าน?”
พระเจ้ายิ้มอ่อน
“อืม... ฉลาดดีนี่ ตกลง!”
และนั่นคือเหตุผลว่า...
20 ปีแรกของชีวิต - เรากิน นอน เที่ยว เล่น สนุกไปวันๆ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร
30 ปีต่อมา - เราต้องทำงานหนักเหมือนวัวกลางทุ่งแดด เพื่อสร้างครอบครัว สร้างตัว
10 ปีต่อมา - เกษียณอยู่บ้าน นั่งเฝ้าหน้าบ้าน เหมือนหมา คอยเห่า เอ้ย! คอยบ่นคนที่เดินผ่านไปมา
10 ปีสุดท้าย - กลายเป็นคุณปู่ คุณย่า ตาตา ยายยาย ต้องทำหน้าลิง ทำตลก หลอกล่อหลานให้หัวเราะ!
อ่านจบแล้ว...
กลับไปไถนาต่อได้แล้วครับพี่น้อง อย่ามัวอู้!
